τα αντικείμενα της ζωής

Στη σειρά 'Μουσείο της Αθωότητας' ο πρωταγωνιστής συλλέγει τα αντικείμενα της ζωής που περνάει δίπλα σε μια κοπέλα. Η κοπέλα είναι όμορφη. Γι' αυτό μας πληροφορεί συνεχώς. Όπως και για τα αντικείμενα, για τη συλλογή τους. Σχεδόν με την ίδια συχνότητα. Το σύνδρομο της Μαγδαληνής: Αγαπώ γι' αυτό συγχωρέστε τις αμαρτίες μου. Αμαρτία είναι γιατί σαν αμαρτία ακούγεται. Αν όχι αμαρτία αλλά παρέκβαση να συλλέγεις τα πράγματα όπως τα τσιγάρα, την αλατιέρα, το κραγιόν. Συνήθως δεν τα συλλέγει κανείς αυτά. Συνήθως αρκείται να τα βλέπει όταν η ζωή περιλαμβάνει το φορέα τους. Συνήθως συλλέγει κανείς γιατί φοβάται ότι η μνήμη του δε θα βαστήξει, φοβάται ότι θα ξεραθεί στο λαρύγγι του σα σταγόνα στην πορεία στην έρημο. Φοβάται εν ολίγοις ότι δεν είναι αληθινή. Φοβάται ότι θα είναι καταδικασμένη να του διαφύγει.

Η δικαιολογία σαφής: η κοπέλα είναι όμορφη, εξωπραγματικά όμορφη. Έξω από τη ζωή. Γι' αυτό, σα αγουροξυπνημένη σημείωση για το όνειρο, την καταγράφει. έξω από τη ζωή όπως το σημειωματάριο είναι στο κομοδίνο δίπλα στο κρεβάτι, έξω από τη ζωή, χριστιανικά, "αυτή η ζωή είναι μόνο προετοιμασία για την άλλη". Εκείνος σα βοηθός του εαυτού, παραγιός, οικονόμος από τα "απομεινάρια μιας μέρας" χωρίς θέληση πέρα από την υπηρέτηση, εργατικά και σχολαστικά τρέχει πίσω από τον ίδιο του τον εαυτό, σκυμμένος, με τις τσέπες φουσκωμένες ακανόνιστα, με ιδρωμένες σφιγμένες φούχτες, με ένα ταραγμένο χαμόγελο. Ο εαυτός του, διαρκώς ένα βήμα πιο μπροστά, σαν τον Ορφέα, με ξεθωριασμένο περίγραμμα στους διαδρόμους του Άδη, κρατώντας την υπόσχεση να μην τον κοιτάξει παρά μόνο στο τέλος.

Το τέλος που, λένε είναι ο σκοπός γιατί μετά δεν έχεις άλλο, κι έτσι εννοούνε να μην έχει κανείς λόγο ύπαρξης γιατί αν είχε, θα ζούσε. κι εννοούνε τη ζωή όχι φυσικά, με την ύπαρξη τη βιολογική αλλά με την ύπαρξη την αυταξιακή, χωρίς δικαιολογία. Ο πρωταγωνιστής μ' αυτήν την έννοια πεθαίνει στο τέλος της σειράς, όταν η κοπέλα πεθαίνει, αφού η κοπέλα του ανακοινώνει παθιασμένα ότι θα ήθελε να τον σκοτώσει, αφού ξεκινάει να τον αφήσει πριν εκείνος την κυνηγήσει να τη βάλει στο αμάξι να τη φέρει πίσω, πριν της δώσει το τιμόνι, πριν καρφωθούν στο δέντρο. Εκείνη σκοτώνεται κι εκείνος βρίσκει το τέλος του. το τέλος της ιστορίας του Ορφέα όταν γυρνάει και κοιτάει τον σχολαστικό του συλλέκτη. Σ' αυτή την ιστορία ο Ορφέας μένει στον Άδη με την Ευριδίκη.

Αυτή η ιστορία δεν έχει για τέλος την έξοδο του Ορφέα από τον Άδη αλλά την παραμονή του. Αυτός ο κόσμος ήταν μικρός όσο η απόσταση από σκυμμένο συλλέκτη μέχρι τον άνθρωπο που σαν φακός του πρώτου, φώτιζε μόνο τα αντικείμενα που ο πρώτος θα μάζευε. Η κοπέλα ήταν όμορφη. 'Ελκυε το φως της περίεργειας από απόσταση τουριστική, ιατρικά ψυχρή. 'Οταν η κοπέλα πέθανε ψύχραιμα έσβησε ο φακός κι ο άνθρωπος εκείνος πίσω από την ομορφιά, σταμάτησε να υπάρχει. Ο συλλέκτης του δεν ξαναμίλησε γι' αυτόν, σαν να μην υπήρξε ποτέ. Σαν να ήταν μια δέσμη από φως που δεν φεγγίζει στο κενό.

Μια στιγμή μετά, ο συλλέκτης βρέθηκε με γεμάτες τσέπες. Τις ένοιωσε με τις ανοιχτές του παλάμες, σαν να μην πίστευε ότι ήταν τόσο φουσκωμένες, σαν από αυτήν την πολύχρονη πορεία να μη θυμόταν τίποτα. αράδιασε τα αντικείμενα σαν να μην ήξερε από που είχαν έρθει. Ήταν σίγουρος ότι ήταν πραγματικά, τα έπιανε. Αλλά δεν του θύμιζαν τίποτα. Ήταν γαλήνιος. απαλλαγμένος από την ανάγκη να τεντώνει τη σκέψη του μέχρι το κάθε αντικείμενο, χωρίς το φορτίο της ανάγκης να περπατήσει όλες τις στιγμές που αναποφευκτα τον πήγαιναν στο θάνατο εκείνης. Ήταν γαλήνιος. Αυτά τα αντικείμενα ήταν τώρα εδώ μπροστά του. Θα μπορούσαν να ήταν οποιουδήποτε άλλου όπως θα μπορούσαν να είναι δικά του. Η ιστορία του χανόταν μέσα σε όλες τις άλλες. Τα αντικείμενα αραδιασμένα μπροστά του μοιάζανε με το ανάγλυφο ενός νησιού που αναδυόταν ανάμεσα τους. Οι ιστορίες, απέλπιδα, κρατιόταν πάνω τους. Άνηκαν σε όλες γιατί θα μπορούσαν να ανήκουν σε όλες αλλά δεν ήταν καμίας. Κι αυτό τον ικανοποιούσε. το σύνδρομο της Μαγδαληνής χωρίς ανάγκη για συγχώρεση. παραπάνω από αυτήν.