μια θεωρία ταχύτητας

Η θεωρία της ταχύτητας

Η ταχύτητα ενός, σαν αίσθηση με δυνατότητα υπερβολής και έλλειψης αντιλαμβάνεται σαν πίεση σε κάποια σημεία. Σε όλη του την πλαστικότητα σε κάθε αντίδραση του δηλαδή, στην υπερβολή και στην έλλειψη και στην ποιότητα της πίεσης. Στην αλαζονεία ένα σημείο  σαν χρήση εργαλείων που ανήκουν σε έναν που χαρακτηρίζεται αλάζονας. Όταν αγνοείς τα σημάδια της ζωής, με την πίστη ότι θα έχει διαρκώς ένα επόμενο που θα έρθει, η ταχύτητα είναι στην υπερβολή της. Μεγαλύτερη από αυτή της ζωής και η αίσθηση της ζωής στην ύπαρξη, αμελητέα και μικρή. Αντιληπτή σα σημάδι, σε μια αφθονία που δημιουργείται μόνο γιατί κανείς ζει γρήγορα. Απερίσκεπτα, χωρίς να διαθέτει το χρόνο να δώσει σημασία στα πράγματα. Άλλο σημείο πίεσης είναι η καθαρότητα που απαραίτητα είναι πιο πιθανό να προσβληθεί και το νόημα να  λερώσει σαν από ένα κομμάτι μουσικής που παίζεται γρήγορα αλλά όχι καθαρά. Φλύαρα με έκφραση που γίνεται από γούστο κι όχι από σκοπό. Εντυπωσιακό χωρίς αίσθηση. Χωρίς να γεννά ή να καταναλώνει αίσθηση από έναν κόσμο προς έναν άλλον. Περνώντας από δίπλα τους χωρίς να αναγνωρίζει την ύπαρξη τους. Και αυτό είναι δίπλα σε αυτό το σημείο πίεσης της μνήμης. Οταν τα πράγματα γίνονται γρήγορα, η μνήμη ενός κόσμου είναι χωρίς σύντροφο. Το δικαίωμα στη μνήμη του άλλου δεν αναγνωρίζεται. Η διαφορά στην ποιότητα της ταχύτητα είναι ότι ένας πηγαίνει προς τα πίσω, στην υπόθεση ότι όλοι ανήκουν στην ίδια ανάμνηση κι είναι μέρος του ίδιου αυτόματισμού. Ενώ ο ένας επιθεωρεί τα θεμέλια της μνήμης του και υποθέτει ότι ο άλλος θα έχει τα ίδια ο άλλος ζεί μέσα στο σπίτι που βρίσκεται πάνω από τα θεμέλια αυτά. Η μνήμη είναι φτιαγμένη από τα ίδια υλικά αλλά είναι κάθε φορά ένα άλλο πράγμα, όπως κάθε σπίτι έχει ένα καναπέ, μια βιβλιοθήκη ένα ψυγείο ένα κρεβάτι και ένα υπνοδωμάτιο και μια κουζίνα και παράθυρα αλλά κανένα δεν είναι ίδιο με το άλλο. Από τα θεμέλια στη σκεπή.